Uzyskanie terenu na skutek zasiedzenia bądź darowizny

Zdarza się, że uzyskując dany teren w formie darowizny bądź otrzymując tytuł prawny do gruntu poprzez zasiedzenie, podejmujemy decyzję o budowie domu.

Zasiedzenie jest ściśle określone ustawą i dotyczy terenu, który faktycznie użytkujemy. Odnosi się to do osób, które posiadają nieruchomość nie będąc jej właścicielem. Artykuł 172 kodeksu cywilnego o zasiedzenie pozwala wystąpić jeśli od co najmniej 20 lat użytkujemy dany teren w sposób samoistny. Jeśli posiadamy ten teren w złej wierze, o zasiedzenia możemy się starać po 30 latach. Uzyskując prawo do nieruchomości poprzez zasiedzenie nie mamy żadnych obowiązków względem poprzedniego właściciela.
Jeśli w czasie zasiedzenia miała miejsce zmiana właściciela, aktualny posiadacz ma prawo doliczyć do okresu, kiedy sam posiadał ten teren, okres posiadania poprzednika. W sytuacji, gdy poprzednik prawo do terenu otrzymał w złej wierze, czas posiadania przez niego nieruchomości można doliczyć tylko, jeśli czas jego użytkowania zsumowany z użytkowaniem przez obecnego właściciela wynosi minimum 30 lat. Stosując się do prawa ustanowionego w artykule 172 kodeksu cywilnego zasady te można odnieść tylko do przypadku, gdy aktualny posiadacz nieruchomości jest spadkobiercą poprzedniego właściciela.
Spadkobierca ma prawo odliczyć czas, kiedy nieruchomość była w samoistnym posiadaniu przez spadkodawcę. Prawo do dotyczy dziedziczenia ustawowego i testamentowego.

Zasiedzenie zostaje stwierdzone przez sąd właściwy dla miejsca, którego zasiedzenie dotyczy. Osoba, która uzyskała prawa do tego terenu składa do wydziału ksiąg wieczystych odpis postanowienia sądowego, na podstawie którego zostanie dokonany wpis do księgi wieczystej danego terenu informujący  o zmianie właściciela.


Podobne artykuły


Dodaj komentarz


Nie ma jeszcze żadnych komentarzy